Persoonlijk

1 jaar een burn-out – Mijn verhaal

1 jaar een burn-out, kun je nagaan. Wat een raar jaar was dit zeg! Ik durf wel te zeggen dat het wel het meest moeilijke jaar tot nu toe was. Ik praat jullie helemaal bij over mijn leven met al 1 jaar een burn-out.

1 jaar een burn-out – mijn verhaal

De mensen die mij al langer volgen kennen dit verhaal waarschijnlijk wel. Toch had ik de behoefte om een soort van jaarverslag uit te brengen. Het begon een jaar geleden. Eind april zat ik huilend bij de huisarts. “Ik denk dat ik overspannen ben”. Na een opsomming van mijn klachten dacht de dokter ook. Ik kreeg het advies om veel te rusten en leuke dingen te doen. Ja hallo, dat kan toch niet. Ik moest werken, ik had verplichtingen, ik had een kind. Ik bedoel, hoe dan?

Klik voor artikel

Ik heb niks

Ik zette mijn schouders eronder en ging de volgende dag toch gewoon naar mijn werk. De stress gierde door mijn lijf, ik kon niks hebben. Al snel had ik door dat het echt niet ging maar naar huis gaan durfde ik niet. Tot mijn collega mij gewoon vertelde dat ik nu naar huis moest gaan. Ze zouden zich wel redden. Op de terugweg kon ik alleen maar huilen. “Jan, het gaat helemaal niet goed.” De tranen liepen over mijn wangen. Jan verplichtte mij om op de bank te gaan liggen en ik denk dat dit het moment was dat ik er aan durfde toe te geven. Ik stortte letterlijk in.

Gaat wel weer over

Die eerste week ging het heel erg slecht. Mijn hartslag zat constant in mijn keel, huilde de hele dag door en kon amper uit bed komen. Ik trilde het uit van de spanning en had constant het idee dat ik flauwviel. En die hoofdpijn? Die ging maar niet weg. Ik had gelukkig 2 weken vakantie en had bedacht dat ik deze weken zou gaan gebruiken om zo goed mogelijk te herstellen zodat ik na deze weken weer fris aan het werk zou kunnen. Nu slaat dat natuurlijk nergens op, ik zit al 1 jaar met een burn-out. Maar toen was ik er van overtuigd dat het over een paar weken over zou zijn. Naarmate de vakantie vorderde had ik al snel door dat ik niet aan het werk zou kunnen. Ik was gewoon ingestort en kon niks. Ik kon niet eens voor Gijs zorgen.

Na deze 2 weken vakantie kon ik wel weer aan het werk.

Stel je niet zo aan!

En in de weken er na had ik nog steeds het idee dat het niet zo heel ernstig was. Natuurlijk ik had mijn huis verbouwd, daar had ik ontzettend veel stress van gehad maar dat was nu klaar. En voor de rest was ik toch gelukkig? Ik vond mijn werk leuk, en had een gezin, een blog waar ik mijn ei in kwijt kon en had het toch goed voor elkaar? Ik vond dat ik mij niet zo aan moest stellen. Wat zullen de mensen wel niet denken?

Ik ben kapot

Tegen het begin van de zomer voel ik me nog steeds vreselijk! Elke dag voelde als dezelfde hel. Ik hoef dan niet elke dag te huilen maar voor de rest kan ik gewoon helemaal niks. Ik ben kapot! Mijn hoofd en lichaam zijn kapot! Naast dat voel ik me vreselijk schuldig. Gijs zit halve dagen achter de Ipad, ik kan niet eens goed voor hem zorgen. Mijn man moet al het huishouden doen, ik kan helemaal niks. En op mijn werk kunnen ze geen vervanging vinden, de werkdruk die al ontzettend hoog is wordt door mijn schuld nog hoger. En nog steeds houd ik mezelf voor dat het maar tijdelijk is, het is gewoon niet mogelijk dat ik zo lang uitgeschakeld ben. Ik rekende dan ook uit hoe lang het ongeveer zou duren voordat ik beter zou zijn. Volgens mijn berekeningen (de periode van de verbouwing) zou ik er over een paar maand weer helemaal bovenop zijn. Daar hield ik dan ook maar aan vast.

Eindelijk rust

De zomervakantie is echt heerlijk! Ik merkte dat ik opknapte. Het voelde goed om me even van het werk af te kunnen zonderen en niks te moeten. Natuurlijk heb ik nog steeds hele slechte dagen maar voor mijn gevoel heb ik nu de tijd. Er zit even geen druk achter. Tegen het eind van de vakantie bouwt de spanning op. Ik vind dat ik straks op mijn werk weer goed moet kunnen meedraaien. Ik voel me zo schuldig. Iedereen heeft zoveel stress om mij en ik wil dat niet! De spanning wordt zo hoog dat ik op mijn eerste werkdag volledig knap. Ik kan het niet! Mijn werk geeft me gelukkig de ruimte en tijd om te herstellen. De druk komt van binnen. Ik wil gewoon weer werken!

Iedereen heeft zoveel stress om mij.

Ietsjepietjse beter

In de maanden daarop krijg ik door dat ik er nog niet ben. Ik probeer zoveel mogelijk te rusten en leuke dingen te doen. Ik haal veel plezier uit mijn blog en uit Gijs. Het lukt om af en toe een beetje met Gijs te spelen en daar ben ik ontzettend blij mee. Ik krijg hulp en probeert mijn ogen te openen. Ik krijg door dat ik een ontzettende pleaser ben en wil dit graag veranderen. Nog steeds heb ik niet door dat dit wel eens langer kan duren dan ik had verwacht. Ik heb hoop dat ik er rond de kerst weer helemaal weer zou zijn.

Niemand begrijpt het

Iets wat mijn hele ziekte bovendrijft is het onbegrip van anderen. Ik merk dat ik daar heel lastig mee om kan gaan. Ik ben van mijzelf een harde werker, ik ben geen piepertje. Zo stel ik mij ook op op mijn werk. Ik krijg echt kriebels van mensen die constant aan het klagen zijn over lichamelijke pijntjes. Zo ben ik dus niet. Nu ik geheel ingestort ben merk ik dat mensen daar dingen van vinden. Ik zou zo graag willen bewijzen aan mensen hoe erg ik het soms heb. Mijn coach adviseert mij om het los te laten en vooral te doen wat goed is voor mij. Daarom blijf ik fotograferen en bloggen. Iets wat achteraf gezien heel goed was maar wat andere mensen niet goed hebben kunnen begrijpen.

Klik voor artikel

Het gaat niet goed

Begin december heb ik een terugval. Het lukt mij niet om volledig voor mijzelf te kiezen, ik voel me zo schuldig over alles. Ik ben klaar met deze burn-out en wil dit niet meer! Dat mezelf pushen niet helpt moet ik voor de zoveelste keer ondervinden. Ik voel me echt down op dit moment. Gijs en de feestdagen zorgen voor fijne momenten maar in mijn hoofd is het een chaos.

Shit, ik ben echt ziek

Inmiddels is het kerstvakantie. De hele periode heb ik een beetje zo doorgesukkeld. Met hele slechte dagen en soms een goede dag. Ik bouwde een beetje op op mijn werk en had eindelijk door dat dit nog wel eventjes ging duren. Het ging helemaal niet zo goed. Ik kan nog niks en elke keer dat ik naar mijn werk ga is een bewijs van hoe ziek ik ben. Ik voel me heel erg down. In kerstvakantie kan ik voor mijn gevoel niet genoeg herstellen en krijg ik weer een kleine terugval.

Klik voor artikel

De knop gaat nu om!

Ik ben zo vreselijk boos op mijzelf en besluit dat er NU iets moet veranderen. Ik besluit niets meer van anderen aan te trekken en alleen maar te kiezen voor mijzelf. Niks doe ik meer! Ik ga niet naar vriendinnen, niet naar feestjes, ik doe niks meer wat stress of energie kost. Ik wil het gewoon niet meer. Dan besluit ik dat het niet werkt om mij alleen maar schuldig te voelen en probeer van alles wat afstand te nemen. Eigenlijk is het een hele egoïstische houding van mij maar dit was nodig om te herstellen. Ik zie eindelijk in dat ik deze burn-out serieus moet nemen. Dit is niet alleen een reactie op de verbouwing, dit is een reactie op de laatste jaren. Ik vind te veel dingen leuk, ik kan geen nee zeggen en wil alles perfect doen. Dat werkt niet en dat moet veranderen.

Klik voor artikel

In de slip

Mijn coach vertelt me dat ik een soort auto ben in de slip. Je raakt een beetje van de weg ik trek aan het stuur in 1 keer de andere berm in. Van haar moet ik meer dingen gaan doen en durven. Zorgen dat ik een beetje balans leer te vinden. Ik merk dat ik beter word maar dat mijn oude gewoontes weer naar boven drijven. Ik was altijd een druk meisje met heel veel plannen en ideeën en vind het lastig om dat constant te moeten onderdrukken. Waarschijnlijk zal dit altijd een valkuil blijven.

Eindelijk gaat het echt beter

Inmiddels is het april, heb ik 1 jaar een burn-out en is het een jaar na mijn instorting. Ik durf nu heel voorzichtig te zeggen dat ik beter word. Inmiddels ben ik voor 50% beter gemeld op mijn werk en doe ik voor een groot gedeelte mijn werk weer. Sterker nog, ik vind het ook weer leuk. Je mag best weten dat ik even heb getwijfeld hoor. Is dit werk wel goed voor mij? De toekomst zal het leren maar voor nu vind ik het weer erg leuk! Mijn coaching is afgerond, ik moet het weer zelf doen. Best spannend want ik ben zeker nog niet beter. Op dit moment is mijn leven ontzettend minimalistisch ingericht. Thuis heb ik ontzettend veel steun aan mijn man die voor de was zorgt en we hebben een schoonmaakster.

Hoe gaat het nu verder?

De planning is dat ik eind mei weer volledig ga werken. Op dat moment ben ik er nog niet maar ben ik inmiddels wel genoeg hersteld om mijn werk weer goed te kunnen doen. Waarschijnlijk duurt het nog wel even voordat ik echt helemaal ben hersteld. Sterker nog, ik vraag mij af of het überhaupt wel helemaal over gaat. Misschien hoort dit wel bij mij en moet ik er altijd mee leren leven.

Wat heb ik geleerd?

Ik heb nu 1 jaar een burn-out en heb nu al zoveel geleerd. Als eerst heb ik geleerd dat je het toch nooit goed doet. Voor jezelf kiezen betekent automatisch dat je ‘nee’ moet zeggen. Mensen gaan het sowieso niet begrijpen. Je moet het gewoon goed doen voor jezelf. Daarnaast moet ik mij realiseren dat ik rust nodig heb. Ik zag moe zijn altijd als een vervelende bijwerking. Ik moet leren dat ik moet luisteren naar mijn lichaam. Eigenlijk moet ik een beetje egoïstischer zijn.

Nooit meer burn-out!!

Hoe dan ook, ik wil dit gewoon NOOIT weer. Ik hoor wel eens van mensen dat ze 2 of 3 burn-outs nodig hebben om echt te veranderen. Ik hoop toch niet dat ik daar bij zit. Deze burn-out moet genoeg zijn om mij voor het leven te veranderen. Niet dat ik de komende jaren langzaam weer terugval in oude patronen.

Zo, een flink verhaal geworden. Maar er is dan ook nogal veel gebeurd in 1 jaar een burn-out. Als je wil, stuur me dan een berichtje 🙂 Vind ik altijd fijn. Denk jij dat jij een burn-out hebt? Hier kun je een test doen, en bel de huisarts.

6 Reacties

  • Hanneke

    Elke je bent een held dat je dit publiceert! Ik merk dat er nog zo’n taboe heerst op dit onderwerp, maar waarom toch?! Ik vind het super dat ook jij dit taboe mee wilt doorbreken. Je verhaal grijpt me ook aan, ik ben zelf weer aan het werk minder uren dan voorheen en bij een andere werkgever. Ik heb het echt naar mijn zin, maar je verhaal doet me ook beseffen dat ook ik er nog lang niet ben. Pas goed op jezelf!!

    Liefs Hanneke

  • Alet

    Het lijkt alsof je mijn verhaal hebt opgeschreven! Ik zit vanaf vorig jaar maart thuis en ik kon niet meer voor mijn zoontje zorgen. Dat gaat langzaam beter maar ik ben er nog niet. Ik weet ook niet of ik weer de oude wordt. Bedankt voor je eerlijkheid! Dat is niet makkelijk omdat niet iedereen het begrijpt. Succes en sterkte met jouw proces! Ik blijf je volgen.

  • Wenne Pen

    Lieve Elke,

    Stoer van je dat je je zo open stelt. 💪

    Een burn-out heeft écht tijd nodig! In 2017 stortte ik achter mijn balie van mijn winkel in. Toen wist ik genoeg en heb de winkel 4 mnd later gesloten.

    Het hele verhaal dat jij hier vertelt, is exact zo gegaan bij mij.

    Nu 2 jaar later, heb ik voor mijzelf gekozen. Mijn leven. Ik werk nu vanuit huis, ben weer een beetje aan het sporten, beetje afvallen, doen waar ik zin in heb. Klinkt egoïstisch, is het niet! Als jij er niet kan zijn voor jezelf, kan je er ook niet zijn voor de mensen waar je om geeft.

    Je bent niet veranderd, je gaat alleen anders met dingen om (zei mijn vriendin tegen mij). Als alles weer een beetje klopt, zie je de burn-out alleen maar als een goed ding dat je overkomen is!

    Het komt écht weer goed! Sterkte!

    Wenne Pen ❤

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.