Daar zat ik weer te janken. Ik kon het niet, ik was wéér op en ik stelde iedereen teleur. Het moment dat voor mij de knop om ging.
Het gaat niet goed
Het was bijna kerstvakantie. Ik zat niet lekker in mijn vel. Voelde me nergens op mijn plek, ik had depressieve buien en kon voor mijn gevoel de boel net trekken. Ik was al een half jaar thuis met mijn burn-out en ik was er klaar mee! Ik voelde me ontzettend schuldig naar iedereen toe die ‘last’ had van mijn burn-out. Ik dacht alleen maar, als ik straks kerstvakantie heb dan komt alles goed. Dan heb ik echt even weer tijd om uit te rusten en dan kan ik na de vakantie wel weer opbouwen. Hoe dan ook wilde ik niet opgeven. Zo zit ik niet in elkaar.
Wat is er toch met mij?
Na de kerstvakantie ging ik vol goede moed weer aan het werk. Ik had voor mijn gevoel niet kunnen rusten maar zoals ik al zei, opgeven is geen optie. Als ik thuis kwam voelde ik me overreden door een vrachtwagen. De week er na zou ik in uren op moeten bouwen, ik zag er zo erg tegenop! Daarnaast had ik ook weer last van allerlei rare klachten waarvan ik dacht dat ze weg waren en toen ik ook niet meer ongesteld werd wist ik het. Ik had een terugval. Ik belde mijn werkgever en kon alleen maar huilen.
De knop ging om
Ik mocht een week rust pakken van de arboarts en in die week werd ik ontzettend boos op mijzelf, woest! Ik zat al een half jaar thuis en nòg was ik niet beter. Sterker nog, ik voelde me weer vreselijk slecht. Ik wilde voor nu en altijd iets veranderen. En besloot dat ik nu alleen maar zou gaan doen wat goed was voor mij.
En she did
En dat was precies wat ik deed. Vond ik het makkelijk? Nee! Het was moeilijk om nee te zeggen tegen dingen die ik leuk vond. Ik vond het lastig om op mijn werk te moeten zeggen dat ik nog niet kon opbouwen en dat er andere taken zijn die ik nog niet kon gaan doen. Ik vond het niet leuk om niet op verjaardagen en feestjes te kunnen komen maar dat alles voor maar 1 doel. En weet je? Er waren mensen die mij niet begrepen, die misschien wel over mij praatten, die het niet eens waren met mijn beslissingen maar weet je? Het maakt niet uit. Want de enige waar ik het nu eens goed voor moest doen dat ben ik zelf <3
Herkenbaar ❤️liefs Mariska uit Lelystad
Je voelt het onbegrip en slechts een enkeling spreekt het hardop uit.
Aanstellerij is het en je maakt misbruik van de regelingen die eigenlijk niet voor jou bedoelt zijn.
En in die sfeer moet je herstellen en uren gaan opbouwen.
“Nu heeft het lang genoeg geduurd.”
“Je moet gaan sporten dat is goed voor je !:”
” Het is beter dat je het werk weer gaat oppakken, thuis zit je toch maar te piekeren:”
Allemaal goed bedoelde adviezen !
En jij bent klein, erg klein, het lukt je maar niet om te gaan sporten.
Alle dingen waar je vroeger plezier uit haalde, die je energie gaven zijn niet meer zo leuk als dat ze waren.
Je geeft het op, de vlam is uit.
Je omgeving vind jou niet meer leuk, jouw gezelschap wordt niet meer zo op prijs gesteld.
Je voelt het, je telt niet meer mee !
Maar je moet herstellen, terug keren in die gekke maatschappij.
Een maatschappij met mensen die zichzelf geweldig vinden en geen moment voorbij laten gaan om jou dat te vertellen.
En weer wordt je kleiner.
Geen energie, nergens meer de lol van inzien, je moet door !
Je voelt je steeds eenzamer, moet je wel door ?
Wie in een diepe kuil zit moet stoppen met graven, je weet het wel.
Als je dagelijks deze strijd moet leveren en men ziet het niet !
Dat maakt het zo moeilijk.
” je gaat er sterker uitkomen:”, daar houdt ik me nu al een jaar aan vast !
Wat kan ik in vredesnaam anders ?