Persoonlijk

Burn-out: Ik had een terugval

Dat het herstellen van een burn-out een weg met veel hobbels is wist ik. Maar ongeveer een maand geleden ging het niet zo lekker. Ik had een terugval in mijn Burn-out.

 

 

Toch vertellen

Eigenlijk wilde ik deze terugval voor mij houden. Natuurlijk, familie en de mensen om mij heen wisten het wel maar ik vond het niet nodig om het te delen. Alsof het een schreeuw om aandacht is ofzo. Maar toen ik het zoveelste berichtje ontving van iemand die ook een burn-out had, vond ik dat ik hier ook eerlijk over moest zijn. Blijkbaar hebben mensen er heel veel aan om erover te lezen. En ik snap dat wel. Toen ik in het begin van mijn burn-out zat heb ik ontzettend veel boeken en blogs gelezen over deze ziekte. Het geeft je hoop, het geeft inzicht en het is gewoon fijn om te weten dat je niet de enige bent. Mijn tips op dit gebied? Lees eens de blogs van burnoutmommy, je zult hier veel in herkennen. Ook het burn-out dagboek* vond ik een heel fijn boek. Leest lekker weg, met heel veel tekeningetjes. Geen moeilijke materie.

 

 

De terugval

Begin november denk ik? Had ik een afspraak met mijn arboarts. Een prima man trouwens hoor. Met hem bespreek ik steeds hoe het gaat en schrijven we een plan uit voor de komende maanden. Ik vroeg aan hem: “Wanneer denk je dat ik beter ben?” En hij vertelde dat als ik zo doorging ik misschien na de Kerst weer volledig aan het werk kon. Daar was ik heel blij mee! Ik vond het een fijn vooruitzicht.

 

Leestip: Dit is wat er mis is in onze maatschappij.

 

Niks aan de hand

Ik besloot dan ook dat ik niet meer ziek wilde zijn en per week een stapje erbij moest doen. Dit moest niet van de arts, dit moest van mijzelf. En dat deed ik dan ook. Natuurlijk was ik moe als ik thuis kwam maar moe zijn mag toch? Ik was voor mijn burn-out ook regelmatig moe. Ik kan niet van mijzelf verwachten dat ik nooit meer moe ben. Ook werd ik een paar keer ziekjes. Ook dat kon ik prima verklaren. Ik was in het verleden ook wel eens ziek. Daarnaast heb ik een klein jochie die zowat de hele winter snotverkouden is. Ik kan niet van mijzelf verwachten dat ik nooit meer ziek ben. En zo praatte ik het steeds voor mijzelf goed.

 

 

Alarmbellen

Inmiddels was het begin december. Het ging al een paar weken niet zo heel lekker. Op mijn werk lukte het wel maar als ik dan thuis kwam dan voelde het alsof ik was overreden door een vrachtauto. Ik was zo verschrikkelijk moe! Ook had ik weer veel last van hartkloppingen en hoofdpijn. Toen mijn menstruatie uit bleef realiseerde ik mij dat het niet goed was. Ik trok aan de bel.

 

 

Stapje terug

Ik kwam weer in contact met mijn arboarts en ik moest een stapje terug doen. In ieder geval nog niet opbouwen. Een last viel van mijn schouders. Maar aan de andere kant was ik heel boos op mijzelf. Waarom laat ik het nou wéér zo ver komen. Nu een paar weken verder kan ik zeggen dat ik er van heb geleerd. Met vallen en opstaan zeggen ze toch? Ik voel me weer ‘goed’. Ik ben weer op niveau van voor de terugval. Mijn mindset is weer goed en ik heb het idee dat ik weer op de juiste koers zit. Ik heb maar geaccepteerd dat ik nog steeds niet beter ben. Het is gewoon niet anders.

 

4 Reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.